Kuzularla hafta sonu

Cuma akşamı ortanca cadım geldi. Kuzumu iki haftadır görememiştim, özlemişim. Malum sömestir tatili yaklaştığı için, sınavlara hazırlık var, kuzumun ders çalışması lazım.

Bir güzel oturup, kahve içip, sohbet ettik. Görüşemediğimiz iki haftanın içinde neler yaptığını, okulundan, arkadaşlarından anlattı. Onunla sohbet etmeyi ne kadar özlemişim. Bizim küçük kuzuda çok özlemiş ablasını, nereye gitti, nereye oturduysa, kuyruğundan ayrılmadı ablasının. Koltuğa uzanan ablasının üstünden inmedi:)

Sonra da beraberce yattılar, küçük cadı uykusunda yatağa yayılıp, yorganıda sahiplenince, ablamız ne kadar rahatsız olsa da, uykusuz da kalsa ayrılmamış kardeşinden:)

Cumartesi hep beraber güzel ve neşeli bir kahvaltı ettik. Babamız ne kadar özlediğini dile getirmese de, çocuklarıyla kahvaltı etmenin mutluluğu gözlerinden okunuyordu.

Akşama kuzularla birlikte börek yaptık, nefis börekleri çayla birlikte mideye indirdikten sonra, mısır patlatıp TV´de önce Film, sonra Boks seyrettik:)

Pazar sabahı kahvaltıdan sonra, dışarıda hava yağmurlu ve soğuk olduğundan, bizde oturup şu Filmi izledik. Amanin biz ne duygusal bir insanlarmışız böyle, filmin başından, sonuna kadar ağladık..

Babamızın işe gitme saati gelince, ortanca cadımdan ayrılma vakti gelmişti. Babası işe giderken onu da evine bıraktı, bende küçük cadımla yalnız kaldım.

Ortanca cadım benim en iyi dostum, onunla anlaşmak için konuşmamıza bile gerek yok, biz birbirimizi konuşmadan anlarız. Çoğu zaman o düşünür, ben söylerim, ya da ben düşünürüm, o söyler. Mizah anlayışımızda aynı olduğu için, sohbetlerimiz bol kahkahalı geçer.

Küçük kuzum ne kadar da: „Ablam annenin kuzusu, ben de, babamın kuzusuyum!“ dese de, ben cadılarımın ikisinide çok seviyorum.