Mısır

Çok eskiden, ben altı yaşlarındayken, annem haftada bir gün iş gitmezdi. Evde kaldığı o bir günün içinde, evi temizler, çamırlarımızı yıkar, pazar alışverişini yapar ve bütün hafta yiyeceğimiz ekmeği yapardı taş fırında. Íşte o günlerden biriydi, annem eline ayağına dolaşmıyalım diye bize bir tepsi mısır patlatmıştı, ben ve arkadaşlarım oturmuş hem mısır yiyoruz, hem de konuşuyoruz. Bir zaman sonra tepsideki mısırlar neredeyse bitmişti ve dibinde bir kaç patlamamış mısır kalmıştı.

Arkadaşlarımdan birisi, “Bu patlamamaş mısırı burnunun deliğine sokamazsın, çünkü senin burun deliklerin çok küçük!” dedi. Bende küçüklüğümden beri haz etmem birisi şunu yapamazsın dedimi, “Yaparım!”, dedim, mısırı aldığım gibi, arkadaşlarımın şaşkın bakışları altında, sağ burun deliğime sokuverdim. Sonra hıh deyince mısır geri çıktı, bu sefer de arkadaşım, “Oraya tabii sokarsın, o burun deliğin ötekinden büyük!” deyiverdi, bende bir mısır daha alıp sol burnumun deliğine soktum. Ama bu defa ne kadar da hıhlasam da mısır bir türlü geri çıkmadı.

Arkadaşlarım ve ben korktuk, hemen anneme seslendik, annem koşarak geldi. Ona yaptıklarımızı anlattık, annem temelli panikledi. Durumu öğrenen komşu teyzelerde sağ olsunlar anneme, “Bu mısır artık çıkmaz, burnunda büyümeye başlar, beynine gider!” diye bir yığın laf söylediler. Annem bu defa temelli korktu, cımbızla falan çıkarmaya uğraştı ama mısır bir türlü yakalanmadı cımbıza. Bu arada bende avazım çıktığı kadar bağırıyorum tabii.

Sonra annem beni elimden tuttuğu gibi, soluğu babamın iş yerinde aldık ve babam patronundan aldığı, 40 lira olan haftalığını, anneme verdi. Annemde beni doğru KBB Doktoruna götürdü, Doktor iki dakikanın içinde çıkarıverdi mısırı burnumdan, bedeli 40 lira.

Sonra eve geldik, ben korkudan ölüyorum, babam eve gelince beni dövecek diye. Nasıl olduysa o gün babam beni dövmedi. Zavallı annecim o gün alışverişe gidemedi, çünkü bütün hafta bizleri geçindirmek için alışveriş yapacağı parayı Doktora vermişti. O zamanlar her şey şimdiki gibi bol değildi, her istediğin her zaman bulunmuyordu. Haftada bir gün Pazar kurulurdu ve herkes ihtiyacını o gün pazardan alırdı. Annem o hafta bizleri dağlardan, tepelerden, ovalardan topladığı yaban otlarıyla, evde olan kuru erzakla besledi.

Ama çocukluk işte herkesin annesi babası evlerine alışveriş yapmışlardı ve onlarda alınan portakalları, elmaları gözümün önünde yedikçe benimde canım çekmişti, bunu anneme her söylediğimdeyse aldığım yanıt aynıydı:

“Burnundaki mısırı ye!”

Öykü Atölyesi, Kelime Oyunlari

Resim: Pixelio